2008-07-01 17:57:13 >>

9.

   Cicero leżał, ciężko dysząc.
   Karaima zaklęła w duchu, odwracając wzrok. Nie przyznawała się do tego, nawet sama przed sobą, ale bała się śmiertelnie. Wiedziała, że jej przywódcę czeka śmierć, paskudna śmierć z wycieńczenia i upływu krwi. Zastanawiała się, czy nie skrócić jego agonii jednym celnym strzałem w skroń. Wiedziała też, że po Cicero to ona przejmie przywództwo. A tego bała się jeszcze bardziej. Obcy był jej idealizm Cicero, ona była człowiekiem czynu, żołnierzem i szpiegiem, Nosicielką, która wykonywała cudze rozkazy, ponieważ w nie wierzyła. Znała swoje możliwości intelektualne, ale nigdy nie otrzymała edukacji wyższej ponad to, czego nauczyło ją wojsko, ośrodki szkoleniowe dla Nosicieli i Cicero. To i tak było sporo, miała szerokie spojrzenie na obecną sytuację polityczno-społeczną i ekonomiczną. Ale była realistką, sceptycznie nastawioną do idealizmu, jaki reprezentował jej przywódca. Zdawała sobie sprawę, że rozsądniej będzie zawrzeć porozumienie z Federacją Wolnych Miast, miała też świadomość, że to porozumienie dla organizacji nacjonalistycznych będzie wielce niekorzystne, że pozwolą im na kultywowanie języków narodowych czy obchodzenie świąt niepodległości. I że, tak naprawdę, mało kto do nich dołączy. Tradycja już dawno przestała być atrakcyjnym hasłem, skoro musiała się równać z wyrzeczeniami i poświęceniem.
- Karaima? – Głos Ened odbił się echem w labiryncie kanałów.
- Tu!- Syknęła, zapalając flarę, by nie dali się zmylić pogłosowi rur.
   Wyglądali upiornie w zimnym świetle flar-brudni i spoceni.
   Karaima uśmiechnęła się.
- Wyglądacie jak rasowa partyzantka- parsknęli śmiechem w odpowiedzi.
   Ened usiadła na ziemi i wydobyła zza pazuchy kilka zawiniątek.
- Mamy trochę żarcia. Zwinęłam po drodze.
   Karaima wytrzeszczyła oczy.
- Tak, to są zapasy żywnościowe oddziałów Walczących.
   Matthieu złowił spojrzenie Karaimy i potrząsnął głową z pewnym rozbawieniem.
- Ened natknęła się po drodze na starą znajomą. No, a potem…
- Ścigali was- dokończyła Karaima, żując suszone mięso- Ilu zabiliście?
   Enedtinco wzruszyła ramiona i odgarnęła włosy z twarzy, wiążąc je w ciasny węzeł.
-Kilkunastu. Nie mogliśmy zostawić świadków, nie?
   Karaima potrząsnęła głową, nie wierząc własnym uszom. - A broń?
   Matthieu rozchylił poły płaszcza, prezentując cały arsenał praktycznej, lekkiej broni. Ened zmrużyła oczy i uśmiechnęła się, zadowolona z efektu, jaki wywołał Matthieu.
- Szybko się uczę, Karaimo. Jak mogłaś o tym zapomnieć?
   Karaima skinęła głową, na znak, że pamięta.
   Cicero kaszlnął. Cała trójka podskoczyła.
- Co z nim zrobimy?- Spytał Matthieu, jego głos wyrażał zaniepokojenie.
- Jeszcze nie wiem. Na razie zjedzmy.
   Usiedli, podzielili dzienne racje dla każdego, uwzględniając Cicero. Po krótkiej naradzie zdecydowali się przespać na miejscu, niedługo, kilka godzin. Póki co, pościg był daleko.

   Neyla Werring wydała z siebie wściekły ryk ranionego zwierzęcia.
   Carnivean odwrócił wzrok i zapalił papierosa.
   Przed nim leżał Vince Borrath, rozsieczony mieczem.
-Larhensen…-wydyszała, trzymając głowę komendanta w swoich dłoniach- Dopadnę cię, Larhensen…
   Usłyszeli kolejny krzyk.
   Astaret biegł, niosąc bezwładne ciało w ramionach. Ciało Vernine La Strra.
   Neyla Werring zmełła w ustach przekleństwo.
   Carnivean pochylił kędzierzawą głowę, patrząc w martwe oczy Vernine. Wzbierała w nim bezsilność. Widok niewstydzącego się własnych łez Astareta, niemal oszalałej z rozpaczy Neyli, a przede wszystkim martwej Vernine, był nie do zniesienia. Tylko Oeillet stał spokojnie, bawiąc się swoim mieczem i zaciągając się papierosem.
- I co teraz?- Zapytał półgłosem Carnivean.
- Czekamy na rozkazy- wzruszył ramionami Oeillet.
- Tak po prostu? Vernine nie żyje! Komendant…
- Carnivean, stary, co możesz innego zrobić?- Oeillet wyrzucił niedopałek, strzelając palcami- Jesteśmy pieprzonymi najemnikami. Nikt nas nie pyta o zdanie.
   Carnivean patrzył, jak przyjaciel podchodzi do krawędzi budynku, kuca i patrzy w dół.
- Masz rację, Oeillet- szepnął- Masz rację. Pieprzony najemnik. I tyle.

   W kanałach panowały zimno i smród. Cicero odetchnął ciężko, wypuszczając z ust kłąb pary i dymu z cygara. Zatupał, podskoczył, ale nadal czuł rozprzestrzeniający się po ciele, irytujący chłód. Enedtinco również się wzdrygnęła, ale bardziej z obrzydzenia niż z zimna. - Wybaczcie- powiedział chrapliwie Cicero.
   Karaima zignorowała go, popychając Ened i Matthieu ku labiryntom kanałów.
   Cicero powlókł się za nimi, rzężąc i kaszląc.
   Enedtinco zatrzymała się, i nie widząc, dlaczego właściwie to robi, podbiegła do słaniającego się mężczyzny, pozwalając mu wesprzeć się na jej ramieniu.
   Szli w wilgotnym mroku, klucząc w zimnych korytarzach.
   Po paru godzinach Cicero upadł po raz pierwszy.
   Ened otarła pot z czoła i dźwignęła mężczyznę, nie bez wysiłku. Cicero zacharczał, ale wstał.
   Szli krócej niż godzinę, a on upadł ponownie.
- Ened…- wyrzęził. Jego chrapliwy oddech odbijał się echem w kanałach- Ja dalej…
- Szybciej tam!- Ostry głos Karaimy rozdarł ciszę.
   Enedtinco wstała Enedtinco podeszła do kobiety.
- Zostanę tu z nim- powiedziała stanowczo- Jeśli musimy go zostawić, to ja… Ja z nim zostanę.
   Oczy Karaimy błysnęły.
- Wiedziałam, że odwagi i brawury ci nie brakuje- odparła, niespodziewanie łagodnie- Ale, że jesteś szalona, to się nie spodziewałam.
- Jeśli stracimy ciebie, stracimy wszystko- powiedział Cicero z wysiłkiem, siadając.
   Matthieu nie odezwał się, choć Ened posłała mu błagalne spojrzenie.
   Karaima stała nieruchomo, na szeroko rozstawionych nogach, nasłuchując.
   W kanałach panowała martwa cisza.
   Westchnęła, odgarniając włosy z twarzy.
- Możemy tu zostać na jakiś czas- powiedziała Karaima w końcu, z rezygnacją w głosie.

   Enedtinco obudziła się, tłumiąc własny krzyk.
   W kanałach było tak cicho, że słyszała swój przyspieszony, płytki oddech, odbijający się echem w rurach.
   Cicero zacharczał i poruszył się niespokojnie.
- Ened? Nie śpisz?
   W mgnieniu oka była przy nim, podtrzymując jego głowę na swoich kolanach.
- Jestem tu, Cicero.
- Je… Jesteśmy na powierzchni?- Zapytał z widocznym wysiłkiem.
- Nie, Cicero. Jeszcze nie- Ened zagryzła wargi, żeby się nie rozpłakać-Cicero?
- Tak, dziecino?
- Za… zabiłam swoją przyjaciółkę. Chciałam ci tylko powiedzieć, że…że dokonałam wyboru… i...
- Ened, dziecinko… Pamiętasz taką piosenkę? Te słowa… Love’s not a victory march…?
   Enedtinco kiwnęła głową, z oczu pociekły jej łzy, wstydziła się ich strasznie.
- Nie wstydź się, dziecinko… Ened, cokolwiek się stanie, nie wstydź się siebie, swoich czynów, swoich słów. Bo teraz, właśnie teraz, wszystko już dzieje się samo. W imię prawdy, w imię wolności. A miłość, przyjaźń… To wszystko, za co kiedyś walczono, kiedyś, gdy jeszcze takie słowa istniały… One nigdy nie zwyciężały. Nie zwyciężały, jak należy. Uwierz mi, Ened. Wszystko już się dokonało. Dokonało się w tobie…!
   Enedtinco wtuliła głowę w ramiona, bez namysłu tuląc twarz Cicero do swojej, płacząc z ulgą.
- Płacz, dziewczyno. Płacz, póki jeszcze możesz- powiedział łagodnie Cicero.

   Karaima odetchnęła z ulgą, zdejmując ciężki hełm. Po twarzy spływały jej kropelki potu.
- Karaima…- uśmiechnęła się na dźwięk tego głosu.
- Matthieu- powiedziała półgłosem, czując ramię obejmujące jej talię- Matthieu „Force”…
- Udało nam się, Leone, jesteśmy niemalże u celu.
- Zostało nam jeszcze jedno.
   Matthieu znieruchomiał, słysząc, jak jej głos lodowacieje, staje się ostry, bezwzględny.
- Leone, mieliśmy spróbować to ominąć. Przynajmniej teraz.
- Nie, „Force”- odcięła się Karaima, odrzucając na plecy swoje długie, miodowozłote włosy- Nie możemy iść na żaden kompromis.
- Sama wiesz…
- Wiem!- Krzyknęła. Matthieu wciąż patrzył jej w oczy, świdrował ją wzrokiem, a ona, pokonana, opuściła głowę- Wiem. Wiem, że nadejdzie czas kompromisów. Ale jeszcze nie nadszedł. Wciąż możemy sobie pozwolić na radykalne posunięcia.
   Matthieu milczał, uniósł rękę i pogładził Karaimę po policzku.
- Tak daleko zaszliśmy- szepnął- Tyle zrobił. Dla nas. Bez niego…
- Matthieu, przerabialiśmy to już- powiedziała miękko Karaima Leone, oglądając się za siebie- Cicero musi zginąć.
   Ened zamarła słysząc słowa Karaimy, wypowiedziane zbyt głośno, zbyt nieostrożnie. Enedtinco poczuł strużkę zimnego potu pełznącą po karku. Cicero wisiał na jej ramieniu, majacząc i bełkocząc, charcząc i kaszląc na przemian.
- I Larhensen nie może o tym wiedzieć. To powinno przypominać…
- Wypadek, wiem.
- Pamiętaj, „Force”. Ani słowa. Idziemy dalej.
   Enedtinco odczekała chwilę, nasłuchując. Potem ponownie złapała Cicero, przytroczyła mu swój hełm do paska u spodni i powlokła się za odgłosem kroków Karaimy i Matthieu.
skomentuj (2)